A Barrel of Beer for the Benedictine Brothers: Difference between revisions

[[File:Grodziskie reklama 2.JPG|thumb|upright|left|Reklama piwa grodziskiego z 1946 r.]]

Pod względem tradycji piwowarskich i&nbsp;różnorodności piw, Polsce niewątpliwie daleko do takich piwnych potęg jak Czechy, Niemcy, Belgia, czy Anglia. Jeszcze dekadę temu warzyło się i&nbsp;piło w&nbsp;Polsce niemal wyłącznie tzw. międzynarodowe jasne lagery, produkowane masowo przez wielkie koncerny i&nbsp;zbliżone smakiem do jednego napitku, który piją absolutnie wszyscy – czyli wody.<ref>{{Cyt  

  }}</ref> Pan Ryan Gostomski, importowany ze Stanów Zjednoczonych prezes browaru Namysłów, tak pisał w&nbsp;2011&nbsp;r. o&nbsp;polskim rynku piwnym w&nbsp;oksfordzkim przewodniku po piwach świata:

| Dzisiejszy rynek znajduje się w&nbsp;95% pod kontrolą czterech wielkich producentów: SAB Millera, Heinekena, Carlsberga oraz Royal Unibrew. Piwosze porzucili miejscowe browary na rzecz marek należących do światowych graczy, którzy wprowadzili zachodnie taktyki marketingowe. Dla tych, którzy by szukali polskich piw z&nbsp;wyrazistszym smakiem, jest jeszcze jednak jakaś nadzieja. Godnymi uwagi stylami, które przetrwały rynkową zawieruchę, pozostają porter bałtycki oraz koźlak.  

  }}

}}

Koźlak to jednak nic innego jak polska wersja niemieckiego ''bocka'', a&nbsp;porter bałtycki – zgodnie z&nbsp;nazwą – produkuje się w&nbsp;całym basenie Morza Bałtyckiego. Czyżby Polska nie wniosła nic od siebie do piwnego świata? Owszem! Za jedyny rdzennie polski styl piwa uważane jest piwo grodziskie, zwane też grodziszem albo – z&nbsp;niemiecka – ''Grätzerem''. Problem w&nbsp;tym, że jest to styl, który… wyginął. Jak mamuty. Powróćmy do artykułu pana Gostomskiego:

| Stylem, o&nbsp;którym często się pisze, jest piwo górnej fermentacji z&nbsp;wędzonego słodu pszenicznego, z&nbsp;dawnego browaru w&nbsp;Grodzisku. Styl ten wymarł, choć pewien polski biznesmen kupił działkę, na której stał dawny browar, i&nbsp;zamierza wskrzesić zarówno sam browar, jak i&nbsp;piwo grodziskie. Światowa społeczność piwowarska z&nbsp;niecierpliwością oczekuje jego zmartwychwstania. Piwo grodziskie charakteryzowało się silnym nagazowaniem, dymnym aromatem i&nbsp;wytrawnym posmakiem, i&nbsp;można je nazwać „piwnym szampanem” Polski. Było to piwo stosunkowo lekkie, o&nbsp;zawartości alkoholu rzędu 2–5% objętości. Choć nie warzy się go już na skalę przemysłową, to polscy piwowarzy domowi co roku organizują w&nbsp;Grodzisku konkurs na uwarzenie piwa w&nbsp;tym stylu. Pisząc o&nbsp;piwach, Michael Jackson zaklasyfikował kiedyś grodzisza jako „piwo klasy światowej”.

Tak, chodzi o&nbsp;''tego'' Michaela Jacksona – słynnego konesera piwa i&nbsp;whisky; tak zaznaczam, żeby nie było wątpliwości, bo podobno był jeszcze jakiś inny Michael Jackson. A&nbsp;wracając do grodziskiego, jest to piwo, jak już wspomniano, warzone na słodzie pszenicznym, ale jest to słód wędzony dymem z&nbsp;drewna dębowego – w&nbsp;nawiązaniu do dawnych technologii słodowania, gdzie dymu po prostu wyeliminować się nie dało. Dawniej praktycznie wszystkie piwa były wędzone, dziś należą do rzadkości. Gotowe piwo jest klarowane karukiem, czyli klejem z&nbsp;rybich pęcherzy (kolejna dawna praktyka), a&nbsp;na koniec – refermentowane w&nbsp;butelce (tak jak szampan), co daje mu po nalaniu niezwykle obfitą czapę piany. Nazwa piwa pochodzi od Grodziska (dziś zwanego Wielkopolskim), gdzie warzono je od co najmniej XVII wieku aż do roku 1993. Właśnie wtedy, w&nbsp;okresie intensywnej prywatyzacji i&nbsp;konsolidacji rynku piwa w&nbsp;Polsce, browar w&nbsp;Grodzisku został zakupiony i&nbsp;szybko zamknięty przez firmę Lech Browary Wielkopolski (obecnie należącą do Kompanii Piwowarskiej, której właścicielami były kolejno koncerny: SAB Miller, Anheuser-Busch InBev oraz Asahi). I&nbsp;tak, stosunkowo niedawno, grodzisz stał się historycznym stylem piwa.